आई म्हणजे ईश्वराचे दुसरे रूप. घरात आई आहे म्हणून आपल्याला सर्व काही वेळेवर आणि व्यवस्थित मिळते. आपण अनेकदा तिच्या कामाला 'गृहिणीचे काम' म्हणून गृहीत धरतो. पण जर कधी खरोखरच आई संपावर गेली, तर आपल्या लक्षात येईल की हे घर तिच्याशिवाय चालूच शकत नाही.

सकाळचा गोंधळ

आईच्या संपाच्या दिवशी पहिली ओरड होईल ती सकाळी उठण्यावरून. आई नसेल तर आपल्याला कोणी प्रेमाने उठवणार नाही. किचनमध्ये चहा-नाश्ता तयार नसेल. बाबांना वेळेवर रुमाल मिळणार नाही आणि आपल्याला शाळेचा डबा मिळणार नाही. आई नसेल तर घरात 'शिस्त' नावाची गोष्टच उरणार नाही.

जबाबदाऱ्यांचे ओझे

आई संपावर गेल्यावर घरातील इतर सदस्यांना तिची कामे करावी लागतील. भांडी घासणे, कपडे धुणे, केर काढणे या कामात किती कष्ट असतात, हे तेव्हाच जाणवेल. आपल्याला वाटते की आई घरबसल्या काय करते? पण तिचा एक दिवसाचा संप आपल्याला हे पटवून देईल की, ती जगातील सर्वात मोठी 'मॅनेजर' आहे.

प्रेमाची उणीव

काम तर होईल, पण आईच्या हाताची चव आणि तिची माया कोठून आणणार? आई जेव्हा संपावर जाते, तेव्हा घराची शोभाच हरवते. आईची प्रेमळ हाक आणि तिची काळजी नसेल तर घर घर वाटणार नाही. आई केवळ शारीरिक कष्ट करत नाही, तर ती घरातील सर्वांना मानसिक आधार देखील देते.

आपले कर्तव्य

आई संपावर जाऊ नये असे वाटत असेल, तर आपण तिची मदत करायला हवी. तिला महिन्यातून किमान एक दिवस सुट्टी द्यायला हवी, जेणेकरून तिलाही विश्रांती मिळेल. आई संपावर जाणे हा एक काल्पनिक विचार असला, तरी तो आपल्याला तिच्या निस्वार्थ प्रेमाची आणि कष्टाची जाणीव करून देतो. तिच्या कामाचा आदर करणे हेच आपले खरे कर्तव्य आहे.